Editie 388, uitgezonden 25 december 2011


Er is geen ander moment in het jaar dat je je zo eenzaam kunt voelen als met de kerstdagen. Het lijkt wel een soort brandpunt, waar de grote stromen van gezelligheid, samenzijn, vrede-op-aarde en welbehagen één grote draaikolk vormen waar je zomaar in weggezogen kan worden.

Eenzaamheid staat inmiddels op de sociale agenda van landelijke en gemeentelijke politici, vooral in verkiezingstijd. Daarna zakt het weer snel naar de bodem.
Het is niet fun, niet hip en niet populair, die eenzaamheid.

Herinneringen aan mensen die je dierbaar waren en andere afwezigen vullen de ruimte om je heen en je kijkt met weinig opgetogenheid uit naar de jingel bells en de kerststol bij een ontbijt met één bordje.
Creëren we zelf onbewust deze rijstebrijberg waar niet doorheen te komen is omdat de grote commerciële vrolijkheid het als een soort natuurlijke tegenbeweging oproept, of is e aan te ontkomen met wat simpele voorbereiding en een paar aangetrokken stoute schoenen.
We praten op de avond van eerste kerstdag met Trudie Enthoven, die vanuit haar praktijk voor rouw- en verlies verwerking te maken heeft met de verwerkingsprocessen van kinderen, jongeren en oudere mensen. Ze heeft een paar praktische tips, zowel voor wie zich eenzaam voelt als voor wie het wil helpen verlichten.